Een jaar of tien zal ik geweest zijn toen ik alleen op pad ging, dwalend door het bos. Dat deed ik al jong dus….terugtrekken in de natuur omdat ik voelde dat ik daar thuis was. Die dag scheen de zon en ik liep op gevoel op een riviertje af. Zittend keek ik naar de stroming van het water. Niet veel water want het was een klein stroompje en je kon de bodem goed zien. Toen de zon zich liet zien terwijl ik in het water keek en me de diep heldere blauw van het water met alle glinsteren liet zien, had ik mijn eerste geluksmoment, op dat moment zijn er geen woorden, wel een magisch gevoel…
Maar water kent vele vormen!
Jaren later, ik was 30 jaar en ik was zwanger dus daarom weet ik het nog zo goed, liep ik met mijn ouders over het strand. Het was najaar, soms zon en sommige dagen stormachtig. Die dag scheen de zon na een paar dagen van harde wind: dus lekker veel hoge golven. Zoals water op mij een trekkracht heeft en ook op mijn vader, doken we het water in. Lekker spelen met de golven en nog geen idee van wat er zou komen. We dreven wat van het strand of dieper in de zee. Alleen maar lekker. Er is dan een kantelpunt want op het moment dat je van spelen naar iets doen gaat en terug wil uit de zee voel je: dit gaat niet goed. Je zwemt maar komt geen cm verder of misschien wel eerder verder van het strand: daar waar je juist wil zijn.
De trekkracht was waanzinnig, op het moment dat ik dit voelde ontstond er geen angst maar ik had meteen paniek, want ik was niet alleen: ik was zwanger en mijn vader is bij me die niet goed kan zwemmen.
Terugzwemmen in een mui was wat er gebeurde bleek later: als een idioot met de golf meezwemmen en heel plat en stil blijven liggen als de zee zich terugtrok. Dat is namelijk een mui: een waterstraat tussen twee zandbanken in waarbij de zee met een enorme kracht wordt teruggetrokken de zee in. In die tijd werd daar niet als nu voor gewaarschuwd.
Herrie van de zee, herrie in mijn hoofd, paniek in mijn lichaam. Toen we konden staan was zelfs de trekkracht zo groot dat we pas rust hadden op het moment dat het water tot onze enkels was. Want zelfs toen het bij onze knieën stond werden we nog de zee in getrokken.
De volgende dag in het ziekenhuis voor een echo van mijn eerste zoon, las ik in de krant dat op die plek waar wij bijna waren verdronken er een vrouw was verdronken. Tussen Bergen aan zee en Schoorl. Paal 32 ergens…het was voor mij een bevestiging van de ernst die dag ervoor.
Ik kreeg een andere relatie met de zee en ik was iets kwijtgeraakt net als toen ik 7 was.
Nu weer…..
Maar nu ben ik volwassen en sta open voor de lessen van het leven. Toen ik 7 was niet.
Zeven is de leeftijd waarop je je tweede chakra ontwikkelt — de drie-eenheid van genot, angst en fantasie. Ik werd op mijn zevende in een klap kind-af. Een buurman, zoals veel seksueel misbruik met een bekende gebeurt, die net als de zee onvoorspelbaar angstig gedrag in mij tevoorschijn toverde. Een angst die ik heel mijn leven heb aangenomen en belichaamd. Hier was het net als bij de zee, ik was een open, gevoelig, nieuwsgierig en een verlangend kind dat van het ene op het andere moment landde in de werkelijkheid van het leven. Als in een mui zat ik als klein kind vast — meegetrokken door de verlangens van een volwassene, zonder enig tegenwicht. Vanaf dat moment, die ervaring, scherp afgesteld op veiligheid en controle.
Een mui – een zee -het leven wat is dan de les?
Er zijn momenten, fases, die van je vragen mee te bewegen en alle teugels te laten vieren. Hoe tegennatuurlijk dat ook lijkt te voelen.
Want met de kennis van nu weet ik: als je in een mui belandt, vraagt dat maar één ding. Mee bewegen met de stroom, dan naar links of rechts zwemmen — en ineens ligt de weg naar het strand vrij.
Hoe tegengesteld dit ook mag lijken en voelen dit is hoe het soms gaat in het leven, weg bewegen om uiteindelijk weer thuis te komen.
En misschien herken jij dat ook.
Niet per se in de zee. Maar in die situatie waarbij je harder zwemt, meer controleert, vaster houdt — terwijl je diep van binnen weet dat het niet werkt. Dat je uitgeput raakt van het vechten tegen iets wat groter is dan jij.
De mui vraagt niet om kracht. De mui vraagt om overgave.
En dat is precies wat het tweede chakra je wil leren: dat bewegen, voelen en loslaten geen zwakte zijn. Dat genot geen gevaar is. Dat de levensstroom je ergens brengt — ook als je niet weet waar.
Ik heb lang gedacht dat controle me veilig hield. Maar controle hield me vooral klein.
De zee heeft me dat geleerd. Het leven ook.
"Ken jij dat gevoel — dat je tegen de stroom in zwemt terwijl loslaten de enige uitweg is? “