Het zevende chakra gaat over één vraag: kun jij zijn wie je al bent, zonder dat er iets verandert hoeft te worden?
Sahasāra. De duizendbladige lotus. Het zevende en laatste chakra, en tegelijk het begin van alles. Want Sahasāra is niet de bestemming. Het is de bron van je Zelf.
De locatie is de kruin van het hoofd, net daarboven. Geen element, geen gevoelsorgaan, geen werkorgaan. Voorbij het lichaam en voorbij de zintuigen. Hier vinden alleen nog geestelijke processen plaats.
En hier is iets bijzonders en ook wel te begrijpen: dit chakra kent geen disbalans. De andere zes kunnen geblokkeerd of overactief zijn. Sahasāra is de heelheid zelve. Wat wij soms ervaren als zinloosheid of leegte is geen storing hier, het is een signaal dat ergens lager in het systeem iets nog niet vrij kan stromen.
De reis door de zeven chakra’s is niet gericht op het bereiken van het zevende. Maar op het opruimen van alles wat verhult dat je er al bent. Zo kun je denken aan je vastgezeten patronen, je beschermingsmechanisme en je triggers.
Verlichting voelt soms als hard werken en alsof het om een prestatie gaat. Het is naar mijns inziens eerder herkenning. Het moment waarop de geest verstilt en je ziet: dit ben ik. Niet mijn rollen, niet mijn verhalen, niet mijn angsten. Het Zelf dat altijd aanwezig was, ook toen je het niet voelde of je er bewust van was.
Sat. Chit. Ananda. Zijn. Bewustzijn. Gelukzaligheid. Dit is jouw eigen aard zonder voorwaarden.
Wat helpt is niet doen, maar laten. Niet iets te willen bereiken maar aanwezig zijn. Meditatie, stilte, overgave. Santosha: tevredenheid met wat er is, zonder iets uit te sluiten. Zelf vind ik het een prachtig woord, met fijne energie en vooral de energie die uitgaat van tevredenheid.
De yoga-blog die bij dit chakra hoort schrijf ik terwijl ik een huis leegruim. Spullen naar de auto breng. En voel hoe alles wat ik ooit op de mat heb geleerd, nu van pas komt. Dat is Sahasāra in het echte leven. Vaak denk je dat je dat mediterend kan bereiken maar het is het leven aangaan en dan zoals laatst bij mij midden in het verlies.
Wat zou er veranderen als jij jezelf toestond te zijn wie je al bent?