Zittend op het strand, kijkend naar de zee, wind door mijn haren, eet ik een softijs. IJsje hoef ik niet te zeggen want ik heb de obliehoorn gekozen: mega veel ijs.
Als ik een paar dagen aan zee ben dan kies ik echt een moment uit voor dat ijs. Nergens lekkerder dan bij dat “strandpaviljoen Zuid” in Bergen aan Zee.
Kinderijsje of de grote versie is altijd de vraag – lekkere koek of slap karton – te veel of te weinig ijs?
Het zijn keuzes alsof ik-weet-niet-wat ervan afhangt.
Al likkend dacht ik aan mijn tijd dat het eten van een ijsje hele andere koek was!!
Het was vooral ontzettend veel gedoe eten, en ik weet nog goed dat ik een keer heel de inhoud van mijn softijsje in een prullenbak smeet en volgens mij nog stiekem ook. Ja dat deed ik met meer lekkers als ik het niet kon contoleren of als mijn hoofd zich er weer mee ging bemoeien. Een bijna vol zakje kruidnootjes zo hup over de parkeerplaats in Utrecht, ik weet nog precies waar.
Zulke momenten blijven je bij…en ook al die keren hangend boven de wc. Leuk was anders.
Dat moment kwam van de week weer terug terwijl ik met volle teugen aan het genieten was van elke lik. Vol en romig. Maar het ijsje was te groot. Te groot niet omdat ik dat dacht maar omdat ik dat voelde. Dat is het grote verschil met vroeger toen ik boulimia had. Wat een klote tijd was dat. Jaren – ik durf eigenlijk niet te zeggen hoeveel – draaide alles om het wel of niet eten, calorieën en therapie bij De Riagg, en dat was toen een behoorlijk beladen woord kan ik je zeggen.
De Riagg, de homeopaat, lichaamsgerichte therapie het heeft me gebracht wat ik me wenste en dat was dat ik ongemerkt op een dag vrij was van het eetprobleem. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat ik nog een zakje lekkers had liggen en dat vergeten was. Iets dat natuurlijk voorheen ondenkbaar was.
Ondenkbaar was ook dat het hebben van een eetprobleem ooit over zou gaan.
En toch ging het over. Het voelde niet als dat ik iets overwonnen had maar dat het vechten niet meer nodig was.
Een voordeel van veel eten is bijvoorbeeld dat je niets meer voelt want iets voelen en er werkelijk iets mee doen had ik niet geleerd. Toen overspoelde het mij. Ik was de baas over wat ik wel en niet at en daar zat een stuk regie van mezelf, dat kon ik besturen en managen.
Ik besloot wanneer ik wel of niet at, wanneer ik me te dik voelde of dat ik goed bezig was.
Ik was aan de leiding.
Super machtig…
Want dik voelde ik me ook en ook al is dit een uitgeholde zin: ik deed er pas toe als ik precies dun en goed gevormd was, eerder niet.
Tijd heelt alle wonden maar wat bedoelen ze er dan mee?
Ik kan je zeggen dat tijd nodig is om jezelf te leren kennen, en daarmee bedoel ik ook je pijnen, je angsten, verdriet, boosheid. Te leren voelen. En vooral te leren voelen dat het oud is, dat bijna elk gevoel te maken heeft met vroeger, met de periode dat je erdoor overspoeld raakte door dat gevoel.
Voor mij betekende dat leren voelen dat ik altijd bang was, altijd op zoek was naar veiligheid, altijd op scherp staan en alles was gericht op controle, op voorspelbaarheid.
Ik heb geleerd dat gevoelens gevoeld willen worden en dat ik goed ben zoals ik ben, met dat was misschien wel afwijkt van wat voor een ander wenselijk is.
Dat klinkt simpel. Maar voor iemand die jarenlang zichzelf wegat, is het een revolutie.
Wat ik later begreep — en wat me veel had geholpen als ik het eerder had geweten — is dat controle over eten niet willekeur is. Het is overleving. Als de basis onder je leven niet veilig voelt, als verbinding met anderen eng is, dan gaat alle energie naar beneden: vasthouden, beheersen, overleven. Het derde chakra — controle, overzicht, jezelf tonen — kan pas echt opengaan als die onderste lagen wat opgeruimder zijn. Niet eerder. En dat kost tijd. Veel tijd soms.
Waar verdoof of beheers jij iets — terwijl voelen de enige echte uitweg is?