Je gelooft het niet maar ik had een allergie bij het woord chakra…sterker nog: na twee jaar van mijn vierjarige yogaopleiding dacht ik: “ik geloof het wel, ik ga lesgeven…” Dat hele chakra gedoe sla ik over. Ja zo dacht ik toen echt. Overslaan, alsof dat kon in de yogawereld.
En daar ging ik dan lesgeven eigenwijs als ik was.
Na een jaar kwam ik weer terug, toch behoefte aan voltooiing van mijn opleiding, en zo vervolgde ik mijn derde jaar, waar ik de eerste kennismaking had met de chakra’s en mijn interesse werd meer dan gewekt.
Ik neem je graag mee waarom…
Als ik terugkijk naar mijn jeugd, dan wil ik daar eigenlijk beginnen, ik zat op ballet en dans was toen al een middel voor mij om in contact te komen en te blijven met mijn lichaam. Dus als zesjarige begon mijn liefde voor ballet die ik tot mijn pubertijd heb weten te omarmen. Toen kwam het studentenleven en verdwenen mijn lessen, ook omdat ik op kamers ging.
Jaren later werd mijn nieuwsgierigheid gewekt toen ik yoga ontdekte. Het voelde weer als de ervaring die ik ook had tijdens het dansen, ik kwam in contact met mezelf en na een les voelde ik me anders dan ervoor. Alsof ik innerlijk een douche had genomen.
Ik besloot zonder dat ik werkelijk wist waarom, een yoga opleiding te starten. Niet een van 50 uur in drie maanden, maar een gedegen opleiding van vier jaar. Als ik het doe, doe ik het goed was mijn motto.
Bewegen, ademen, voelen, mijn hemel er ging een hele wereld voor mij open.
Maar ik ontdekte ook iets anders tijdens het doen van mijn yoga:
Maar waarom voel ik sommige delen van mezelf niet?
Waarom zet ik mijn adem vast als het lastig wordt?
Mijn arm lijkt wel los te zitten van mijn romp?
Of gekker nog: ik lijk wel helemaal gefragmenteerd…
Ik kan je zeggen: “ik begreep er eerlijk gezegd niets van …” dat waren ongekende ontdekkingen die me verwarde, me frustreerde maar die me ook nieuwsgierig maakte waarom ik dit zo ervaarde. Alsof mijn lichaam iets anders wist wat ik nog niet had gehoord.
Elke ochtend op de mat was een weg van inkeer en zelfonderzoek.
Het lesgeven ontwikkelde zich, ik leerde kijken naar lichamen, voor kleine en grote groepen staan en ook mensen die wegliepen kon ik dragen — en zo werd ik, zonder dat ik het ooit had uitgestippeld, yogadocent.
Langzaamaan begon er iets te dagen: mijn ervaringen stonden niet op zichzelf.
Mijn lichaam liet iets zien — of juist niet — en mijn adem droeg een verhaal dat ik nog niet kende.
Wat ik eerst niet begreep, begon langzaam op zijn plek te vallen.
Later leerde ik dat we deze lagen van ervaring in yoga de chakra’s noemen.
Ik wil je graag iets meer vertellen over de chakra’s…
Je eerste ervaring met het leven laat een afdruk achter in het lichaam.
Nog vóór je iets kunt begrijpen, voelt je lichaam al: is het hier veilig of niet?
Die eerste indruk vormt je basis.
En die is voor iedereen anders.
De één komt terecht in warmte, aandacht en voldoende veiligheid.
De ander in onveiligheid, afwezigheid en tekort.
Daar, in de eerste ervaring, ontstaat wat we in yoga het eerste chakra noemen.
In de ideale wereld zou de energie in dit chakra volledig stromen. Doordat dit nagenoeg nooit het geval zal zijn, zal bij eenieder een kleine of grote blokkade komen in dat gebied.
Je merkt misschien wel dat deze vragen je wat ongemak kunnen geven want we kijken allemaal gekleurd naar de wereld, maar ik wil je laten zien dat we allemaal gekleurd naar de wereld kijken terwijl deze gewoon is zoals hij is. Dat we allemaal anders kijken komt juist door die blokkades die we allemaal hebben, groot of klein, doordat we simpelweg mens zijn en verschillend zijn opgegroeid.
“Want is het niet zo dat we allemaal op weg zijn om te leren hoe we kunnen leven uit liefde en niet uit angst?”