Terwijl ik allerlei spullen uit het huis van Bergen aan Zee naar mijn auto breng denk ik aan Yoga. Aan het lesgeven, aan het beoefenen en vooral aan het volgende: “nu komt het erop aan….”
Zoiets… ik kon voelen dat alles wat ik ooit op de mat tegen ben gekomen, nu van pas komt in mijn proces van afscheid. Huilen mag, boos zijn mag (graag zelfs) en angstig zijn is welkom. Maar naast die emoties toelaten voel ik dat ik wil blijven staan, in mijn kracht met alles wat daarbij hoort. Dus ook emoties. Te veel emoties zal me uit balans halen, te weinig voelen zal mij doen stuwen. Dit is waar Yoga over gaat. Over de zon over de maan, over balans. Te veel van het een of te veel van het ander zal me uit evenwicht halen. En weet ook dat is niet erg, maar hoe kom ik terug in het midden.
Nu zal ik iets verklappen en wist niet dat dit het juiste moment was.
Mijn logo. (zie foto van deze blog)
Als je het goed bekijkt zie je ups en downs erin….zie je ze?
maar zie je ook dat het einde een lijn is die het evenwicht vertegenwoordigt?
Dat was mijn bedoeling namelijk.
In balans zijn!
En dat is wat ik nu in de laatste twee weken van het afscheid nemen van iets wat me zo waanzinnig dierbaar is wil zijn.
dat betekent voor mij door de tranen heen, door gevoelens van paniek, door een rollercoaster aan emoties dit alles kunnen dragen.
Het doet me denken aan een yogahouding: de boom (Vrksasana).
Als ik in deze houding sta en ik te veel met alle winden (emoties) meebeweeg zal ik omvallen, maar aan de andere kant zal ik als ik te rigide in de houding sta evengoed om knakken.
Lichtjes meebewegen is de sleutel voor het staan in dat wat er is.
Krachtig en soepel.
Zo kom ik deze enorm moeilijke uitdaging van loslaten door.
en dat geeft een gevoel van Samtosha. Een gevoel van tevredenheid. Hoe gek dat ook mag klinken maar het is wel zo. Tevreden zijn met dat wat er is en dat betekent dat je niets uitsluit. Dat het goed is zoals het is.
Het zevende chakra gaat over eenheid. Over thuiskomen in wat is, zonder dat iets ervan uitgesloten moet worden. Dat is precies waar ik nu in oefen.
Dit is echt een zevende chakra kwaliteit. Eén-zijn, boven de materie uit. Ik vind het een hele fijne energie. Letterlijk en figuurlijk.
Misschien is dit wel de grootste verandering. Het meisje dat ooit leerde dat de wereld onveilig kon zijn, leert nu: ook onveiligheid mag er zijn. Ook verlies. Ook afscheid. Niets hoeft meer weggestopt te worden, alles mag gewoon meedoen."
Wat zou er gebeuren als jij, net als ik nu, op deze boom in de wind, niets meer hoefde uit te sluiten? Geen emotie, geen verlies, geen onzekerheid. Gewoon... alles erbij mag horen.
Hoewel ik van eindeloos praten hou over mijn proces heb ik mijn proces verwoord in Haiku’s.
een Japanse dichtvorm, eeuwen oud.
“ik ben er klaar voor,
geen idee wat gaat volgen,
Bedoeld zal het zijn.”